Thuiswerken & de winter

 Ik werk op één vaste dag van de week thuis. Niet omdat ik geloof dat ik effectiever ben als ik thuiswerk. Dat is namelijk echt niet zo. Maar het is wel beter te combineren met mijn privé-leven: op donderdag heb ik geen opvang voor de kinderen en ook Lieftallige Echtgenote werkt 4 dagen per week.

Maar op donderdag werk ik dus thuis: vanwege de opvang, en vanwege het verkeer. Mijn route naar het werk is buiten de spits ongeveer 45 minuten. In de spits al snel 90 minuten of meer, tenzij er iets aan de hand is. Dan loopt het fors op.

Ik werk dus thuis. En heb er een gruwelijke hekel aan. Ik ben verantwoordelijk voor een kleine 50 personen, over de hele operationele as van ons bedrijf. Ik práát graag met mensen. Kijk ze aan, overleg. Wil weten wat er speelt op de vloer, wat is het probleem, waarom is iets een probleem. Soms voel ik me net een GZ-psycholoog, soms een psychiater, maar vaak gewoon een steunende collega. 

En ik hou van de winter. Maar dan wel échte winter - en ik woon in het zuidoosten. Het is hier al weken geen winter meer, maar al wel dagen grijs, zacht schimmelweer. Dat ben ik zó ontzettend zat. 
Blauwe lucht met die grote koperen ploert aan de horizon, daar krijg ik energie van. Deze grijze wolkenbrei waarbij je niet aan de hemel kunt afschatten hoe laat het is, vind ik vreselijk. Nog los van het feit dat dit "duur weer" is: geen opbrengst van de zonnepanelen (of toch nauwelijks, vandaag slechts 5kwh) en wel noodzaak tot verwarming omdat de zon ontbreekt.

Ik verlang dus naar de langere dagen, contrast in de lucht en groeiend gras, kwetterende vogeltjes (ok, die zijn er soms wel in de ochtend) en bloeiende bloemetjes en uitlopende bomen. Voorlopig mag ik het doen met de krokusjes, die al vrolijk paars in het gras staan.

Overigens ben ik ook supernieuwsgierig naar de nieuwe WOZ-beschikking die ieder moment op de mat kan vallen (spreekwoordelijk, we gebruiken natuurlijk de berichtenbox).