Posts

Isoleer je huis, neem een warmtepomp, rij elektrisch: doe het nu

In vroegere tijden, doch nog niet zo lang geleden, was het verduurzamen van je woning een linkse hobby. Of op zijn best een manier om geld te besparen in de maand. Dit laatste vooral met betrekking tot zonnepanelen (waarvan al >10 jaar duidelijk is dat salderen eindig is, en er dus op geen enkele manier sprake is van zwalkend overheidsbeleid, tenzij je bedoelt dat het lánger is doorgegaan ipv in 2021 al beperkt werd). Tegenwoordig is het anders. Het is een keuze voor autonomie, voor vrijheid. Een bespaarde kwh hoef je niet op te wekken of op te slaan. Je hoeft er geen gas voor te kopen van een terroristisch regime of uit het Midden-Oosten. Je hoeft er geen steenkool voor te kopen uit Australië, of bruinkool-stroom importeren uit Duitsland uit de mooiste dagmijnbouw die er bestaat net over de grens bij Venlo. Het is geen tijd meer van afwachten. De ene energiecrisis ligt net achter de rug, en de volgende heeft zich alweer aangediend. De Moeder aller energiecrises. Voorheen kochten we...

In mijn hoofd was ze al tien keer dood

Al eerder schreef ik over een zware operatie die Lieftallige Echtgenote zou ondergaan. Allereerst de update dat alles goed is gegaan - en dank vanuit mijn kant voor het geuitte medeleven. Nu zitten we in de herstelfase. Dat zal wel goedkomen. Van nature ben ik ook niet echt een doemdenken. Maar bij een soortgelijke operatie is mijn eigen moeder tientallen jaren geleden bijna overleden.  Meerdere keren ben ik wakker geworden de afgelopen weken, van de meest vreselijke nachtmerries. Het organiseren van haar begrafenis als dieptepunt, waarbij de hele playlist in een flits door mijn hoofd rondspookte. Dat heb ik niet goed meer van me af kunnen schudden. Want weet je? Zij is mijn alles. De moeder van mijn kinderen, mijn beste vriendin, minnares, partner en de belangrijkste persoon op aarde. We leerden elkaar 27 jaar geleden kennen, op de middelbare school ergens in het zuidoosten van het land. Het was geen liefde op het eerste gezicht. Ik ben 1 jaar ouder en zat 1 niveautje abstracter t...

Risk in de echte wereld

 Stel, je hebt een vijand. Al dan niet door jezelf bedacht of groter gemaakt. Vroeger was het een goede handelspartner. Lage loonkosten, veel beschikbaarheid. Fantastisch. Maar nu, nu zijn ze een bedreiging. Niet zozeer omdat ze expansief zijn of agressief, maar wel omdat ze je economisch volledig overklassen. En enkele partners waar jouw economie van afhankelijk is, wordt wél bedreigd door deze vijand. "En Passant" zijn de landen waar je volk vandaan komt, ook gemaakt tot vijanden. Of in ieder geval, niet meer dan klanten of leveranciers. Een "business-approach".  Welkom in de situatie van de Verenigde Staten en de banden met China en Europa.  Nu lijkt het een fantastisch plan om deze vijanden economisch te raken. Immers, China gebruikt veel grondstoffen uit Iran. En Europa, maar ook Japan en India (die hierboven dus ontbraken) zijn afhankelijk van veel grondstoffen uit de regio.  Het enige goede alternatief voor deze grondstoffen zijn de Verenigde Staten. Hun inko...

De H&M en gezondheidsdingetjes

Afgelopen weekend ben ik met Lieftallige Echtgenote naar de musical Moulin Rouge geweest in Utrecht. Het was fantastisch, echt een aanrader. De nacht daarna in het hotel was ook leuk - maar daar laat ik me verder niet over uit.  De volgende ochtend gingen we onvermijdelijk nog even de stad in. Na het grandioze ontbijt (ik had er al voor betaald, dus heb er van genoten) was het overslaan van "Broodje Ben" nauwelijks een uitdaging. Even naar de boekhandel, even langs de Pipoos. Een leuk dagje Stad.  Maar toen. Toen zijn we naar de H&M geweest. Ik vind de H&M vréselijk. Een bezoek aan de kaakchirurg zonder verdoving kan mij nog meer bekoren dan het gemiddelde bezoek aan de H&M. Kwalitatief matige kleding, geen spannende designs; saai. Maar niet alleen saai. Ook vol met pubermeisjes, die net iets te luid praten. En sowieso lijkt de H&M zó ontworpen te zijn, dat ze zo min mogelijk omzet draaien. De mannen zitten buiten op een bankje, lijdzaam af te wachten tot hun ...

Goedkoop weekje: maximaal profiteren van de zonne-energie

 (Noot: jep, ik ben nog steeds bezig met een poging tot migratie van blogspot af, maar tijd is beperkt). Het is de eerste week van maart, en vorige week de laatste van februari. Tot zover de open deuren, want dit wist je waarschijnlijk al wel.  Maar met de komst van de (meteorologische) lente, is ook de zon er bij gekomen. En hoe! Vanaf 25 februari (toen was het nog "winter") heb ik reeds 241kwh aan elektriciteit geproduceerd, exclusief vandaag 4 maart. Vandaag komt daar nog een kleine 40kwh bij.  Dat betekent ook dat ik vanaf dat moment feitelijk energie-positief ben: vrijwel elke dag heb ik méér elektriciteit geproduceerd dan ik heb verbruikt. Daar waar de elektriciteit in het weekend goedkoop was, hebben we een auto opgeladen zoals afgelopen zaterdag en zondag, rondom de goedkoopste momenten van de dag (van 10 tot 15 was de stroom "gratis", enkel de energiebelasting betaald). Het betekent ook dat ik op weekniveau energiepositief zal zijn tot begin oktober: de vra...

Thuiswerken & de winter

 Ik werk op één vaste dag van de week thuis. Niet omdat ik geloof dat ik effectiever ben als ik thuiswerk. Dat is namelijk echt niet zo. Maar het is wel beter te combineren met mijn privé-leven: op donderdag heb ik geen opvang voor de kinderen en ook Lieftallige Echtgenote werkt 4 dagen per week. Maar op donderdag werk ik dus thuis: vanwege de opvang, en vanwege het verkeer. Mijn route naar het werk is buiten de spits ongeveer 45 minuten. In de spits al snel 90 minuten of meer, tenzij er iets aan de hand is. Dan loopt het fors op. Ik werk dus thuis. En heb er een gruwelijke hekel aan. Ik ben verantwoordelijk voor een kleine 50 personen, over de hele operationele as van ons bedrijf. Ik práát graag met mensen. Kijk ze aan, overleg. Wil weten wat er speelt op de vloer, wat is het probleem, waarom is iets een probleem. Soms voel ik me net een GZ-psycholoog, soms een psychiater, maar vaak gewoon een steunende collega.  En ik hou van de winter. Maar dan wel échte winter - en ik woon...

Het krijspaleis

 Momenteel zit Geldsnor in het o-zo-drukke fenomeen "binnenspeeltuin", ook wel bekend als het Krijspaleis.  Een kakofonie aan gillende kinderen, krijsend geteisem en schreeuwend addergebroed. Een plek waar kinderen maximaal herrie lijken te maken - wat er natuurlijk bijhoort.   Ook een plek waar volwassenen (en ik incluis op dit moment) zich afsluiten van alles en iedereen door met hun telefoon te zitten spelen, en zelfs een dappere man met laptop die pretendeert te werken.  Zelf heb ik een middagje vrij genomen voor de verjaardag van 1 van mijn kinderen.  Geen pretenties tot werken deze middag. Het is ook al druk genoeg, qua werk. Al hoop ik snel een andere baan te hebben. We zijn overgenomen door een bedrijf welke valt onder vijandelijk regime, en daar wil ik niet te lang blijven hangen. Ook ben ik bezig met het terugverhuizen van mijn blog uit dit verderfelijke Amerikaanse blogspot,  en naar een AWS-vrije server. Zonder cookies, zonder statistieken,...