In mijn hoofd was ze al tien keer dood

Al eerder schreef ik over een zware operatie die Lieftallige Echtgenote zou ondergaan. Allereerst de update dat alles goed is gegaan - en dank vanuit mijn kant voor het geuitte medeleven.

Nu zitten we in de herstelfase. Dat zal wel goedkomen. Van nature ben ik ook niet echt een doemdenken. Maar bij een soortgelijke operatie is mijn eigen moeder tientallen jaren geleden bijna overleden. 

Meerdere keren ben ik wakker geworden de afgelopen weken, van de meest vreselijke nachtmerries. Het organiseren van haar begrafenis als dieptepunt, waarbij de hele playlist in een flits door mijn hoofd rondspookte.

Dat heb ik niet goed meer van me af kunnen schudden. Want weet je? Zij is mijn alles. De moeder van mijn kinderen, mijn beste vriendin, minnares, partner en de belangrijkste persoon op aarde.

We leerden elkaar 27 jaar geleden kennen, op de middelbare school ergens in het zuidoosten van het land. Het was geen liefde op het eerste gezicht. Ik ben 1 jaar ouder en zat 1 niveautje abstracter te leren. Zij had een vriendinnengroep, waarbij een aantal van hen vriendinnen waren van jongens uit mijn klas. Ik kende ze niet, maar dat was ook niet gek: wij verhuisden iedere paar jaar.

Uiteindelijk kregen we verkering, en verhuisten wij in diezelfde zomer terug naar het midden van het land. Gelukkig kwam dit door heimwee van mijn moeder: mijn vader bleef daar gewoon werken. Ieder vrij weekend die ze had, reed ze mee met mijn vader op vrijdagmiddag en terug op maandagochtend. Wij waren toen ongeveer 15. Als mijn vader daar niet was blijven werken, dan hadden we het nooit vol kunnen houden.

We zijn samen de puberteit doorgekomen. Altijd bij elkaar gebleven, nu al meer dan 25 jaar. Lief en leed, goede momenten en slechte momenten zoals het gaat in het leven. Acceptatie van elkaars nukken en eigenaardigheden. Elkaar door en door kennen en vertrouwen. 

Het idee dat ik ooit zonder haar zal moeten, is beklemmend en beangstigend. Ik heb die dromen natuurlijk volledig bij me gehouden en niet met haar gedeeld. Mijn angst en verdriet is even mijn angst en verdriet. 

Straks mag ik haar heel voorzichtig weer even knuffelen. Heel voorzichtig. Maar het kan.